Zapraszamy na Triduum ze świętym Michałem Archaniołem

Za miesiąc w Sanktuarium NMP Dobrej Rady w Sulistrowiczkach rozpocznie się triduum związane z peregrynacją figury św. Michała Archanioła. Na wydarzenia o charakterze religijnym zapraszają duszpasterze parafii ks. Ryszard Staszak oraz ks. Jakub Bartczak.

Nasze spotkanie modlitewne ze św. Michałem Archaniołem będzie odbywać się w dwóch miejscach. W Sulistrowiczkach oraz na Górze Ślęży. Chcemy prosić św. Michała Archanioła, aby ochraniał nas przed atakami Szatana, a także bronił nas przed złymi ludźmi, którzy chcą zniszczyć wiarę katolicką i jej dziedzictwo na Ślęży – mówi ks. Ryszard Staszak.

Wybór św. Michała Archanioła nie jest przypadkowy. – Święty Michała Archanioł w Piśmie Świętym wymieniany jest pięć razy. Święty wystąpił do walki ze złem i przychodzi z pomocą w najtrudniejszych dla nas chwilach, pełni rolę patrona i anioła stróża Kościoła. Wpatrując się w niezwykły wizerunek św. Michała Archanioła, chcemy uświadomić sobie, że dobro jest mocniejsze od zła, że prawda ostatecznie zwycięży, on pomaga każdemu człowiekowi przezwyciężyć wszelkie podstępne działania szatana – podkreśla proboszcz z Sulistrowic.

Peregrynacja figury św. Michała Archanioła potrwa trzy dni i rozpocznie się w piątek 15 lipca.[Sulistrowiczki], 16 lipca [Sulistrowiczki, Ślęża] i 17 lipca [wszystkie kościoły parafii] – Po każdej Mszy świętej będzie możliwość przyjęcia Szkaplerza św. Michała Archanioła. Obecni będą także ojcowie michalici, którym przewodniczył będzie ks. Jarosław Witkowski CSMA. Michalici poprowadzą dla nas rekolekcje – zaznacza ks. Jakub Bartczak.

Na triduum ze św. Michałem Archaniołem zaproszeni są wszyscy, którzy chcą umocnić się w wierze i prosić świętego Michała o opiekę i wstawiennictwo. – Święty Michał Archanioł przybędzie w świętym znaku do naszej rodziny parafialnej, swoją opieką obejmie wszystkich świętych i grzeszników. Każdego chce przyprowadzić do wolności, do której przyprowadził nas Chrystus. Jeżeli potrzebujesz takiej pomocy, on Ci Jej udzieli, a może Twojej rodzinie zniewolonej złem, trwającej w grzechach i nałogach. Obecność świętego św. Michała Archanioła może przemienić twoje serce i życie. Nie zmarnuj tego czasu – zachęca ks. Staszak.

Szczegółowy plan:

PIĄTEK 15 lipca 2022 Sanktuarium Matki Bożej Dobrej rady w Sulistrowiczkach

17.30 – Nabożeństwo oczekiwania.

18.00 – Powitanie (dzieci, dorośli, proboszcz) i Msza św. na rozpoczęcie nawiedzenia.

19.30 – Czas osobistej modlitwy.

21.00 – Wieczór ze św. Michałem Archaniołem z rozważaniem na zakończenie dnia.

SOBOTA 16 lipca 2022 Sanktuarium Matki Bożej Dobrej rady w Sulistrowiczkach

11.30 – Koronka do św. Michała Archanioła i dziewięciu chórów anielskich.

12.00 – Msza św. dla chorych i starszych z odnowieniem przyrzeczeń chrzcielnych oraz indywidualnym błogosławieństwem przez przyczynę św. Michała Archanioła. – Kościół na Ślęży:

17.00 – Modlitwy przy figurze świętego Michała Archanioła, konferencja o walce duchowej.

18.30 – Msza św. z homilią.

19.30 – Posiłek- Atrakcje kulinarne

20.30 – Modlitwa o uzdrowienie duszy i ciała za przyczyną św. Michała Archanioła z modlitwą wstawienniczą przed Najświętszym Sakramentem.

NIEDZIELA 17 lipca 2022

9.00 – Msza św. w Strzegomianach z Aktem Poświęcenia się św. Michałowi Archaniołowi.

10.30 – Msza św. w Sulistrowicach z Aktem Poświęcenia się św. Michałowi Archaniołowi.

12.00 – Msza św. w Sulistrowiczkach z Aktem Poświęcenia się św. Michałowi Archaniołowi.

14.00 – Msza św. na Górze Ślęży z Aktem Poświęcenia się św. Michałowi Archaniołowi.

19.00 – Msza św. w Sulistrowiczkach z Aktem Poświęcenia się św. Michałowi Archaniołowi.

 

Refleksja na uroczystość Bożego Ciała

Zgodnie z wielowiekowym zwyczajem liturgicznym obchodzimy w czwartek – po Niedzieli Trójcy Przenajświętszej – Uroczystość Bożego Ciała. W czwartek odbyła się ostatnia wieczerza, Chrystus wraz z Apostołami świętował paschę w wieczerniku. Wziął w swoje ręce chleb i powiedział: „To jest ciało moje”. Ujął kielich z winem i powiedział: „To jest kielich krwi mojej, to czyńcie na moją pamiątkę”. Każda Msza Święta uobecnia trzy wielkie momenty historii naszego zabawienia. Ostatnią Wieczerzę, śmierć Chrystusa na krzyżu i Jego zmartwychwstanie. Każda Msza Święta jest największym na świecie cudem stale powtarzającym się na wszystkich ołtarzach. Chleb w kapłańskich rękach pod wpływem słów konsekracji staje się żywym, autentycznym, prawdziwym ciałem i krwią Chrystusa.

Raz w roku niesiemy w procesji żywe Ciało Chrystusa po ulicach naszych miast i wsi. Pragniemy, by żywy, prawdziwy Bóg pobłogosławił nasze miasto, nasze domy, pola, ogrody, szkoły, uniwersytety, szpitale i hospicja. Wszystkie te miejsca gdzie pracujemy, uczymy się, bawimy i cierpimy. Prosimy by błogosławił cały mały świat, w którym żyjemy w rodzinach, w którym kochamy się i wychowujemy nasze dzieci. Opiekujemy się słabymi i potrzebującymi pomocy, przeżywamy chwile szczęścia a także smutku, rozgoryczenia i osamotnienia. Niosąc w procesji tak bardzo uroczyście żywe Chrystusowe Ciało, całemu światu wyznajemy naszą głęboką wiarę, którą otrzymaliśmy w darze od naszych przodków, i którą pragniemy przekazać dalszym pokoleniom.

Wielu współczesnych ludzi wyparło się Chrystusa. Wielu szydzi z Niego, wielu Go ignoruje, wielu pisze o Nim kłamliwe opowieści i wstydzi się wyznawać Go publicznie. Wielu jest zbyt leniwych, by się do Niego modlić, by uczestniczyć we Mszy Świętej niedzielnej, by wziąć udział w procesji Eucharystycznej . Wszyscy oni budują swoje życie nie na mocnym fundamencie wiary w Chrystusa, lecz na lotnym piasku fałszywych recept, na tak zwanym szczęściu rozpowszechnianych przez różne ideologie. Namawiają one współczesnego młodego człowieka, by szukał szczęścia w rozpuście, narkotykach, alkoholu, zakupach czy zabawie, nie zastanawiając się nawet przez chwilę do czego prowadzi takie postępowanie. Kiedy zbudujemy dom naszego życia na fałszywszych receptach, a nie na skale, wówczas dom rozpadnie się grzebiąc wszelkie nadzieje, pozostawiając rozpacz i świadomość przegranego losu.

Jako chrześcijanie starajmy się budować życie na skale Chrystusowej wiary, dlatego tak licznie gromadzimy się na Eucharystii Bożego Ciała przy żywym ciele Chrystusa. Dlatego publicznie się do niego przyznajemy, mimo naszej słabości mamy niewzruszoną nadzieję, że nasz Zbawiciel nigdy nas nie opuści, tak jak my przyznajemy się do Niego, tak i On przyzna się do nas na ostatecznym sądzie, przed którym stanie każdy człowiek – chce tego czy nie. Nawet najmocniejsza wiara nie może być martwa, musi być żywa, musi owocować dobrymi myślami, słowami i uczynkami. Nasza wiara musi owocować miłością do bliźnich. Wspierać mamy się wzajemnie kawałkiem chleba, a jeżeli trzeba – moralnym wsparciem, dobrym słowem, którego niejeden człowiek bardziej dziś potrzebuje niż chleba i pieniędzy. Nasza chrześcijańska wiara jest karmiona żywym ciałem Jezusa Chrystusa, a naszym obowiązkiem jest dzielić się nią z innymi. Nasz obowiązek to przekazanie wiary naszym dzieciom, krewnym, przyjaciołom, a nawet obcym i nieznajomym. Mamy obowiązek naszym słowem i życiem o niej świadczyć. Każdy chrześcijanin zobowiązany jest do tego, by swoim życiem świadczyć o Chrystusie. Powinniśmy być Ewangelią miłości i życzliwości chrześcijańskiej. Powinniśmy tak postępować, aby inni patrząc na nasze życie uwierzyli, że Bóg istnieje.

Proboszcz otwarty i oddany

W Sulistrowicach uroczyście obchodzono 50. rocznicę święceń kapłańskich ks. prał. Ryszarda Staszaka, który od ponad 30 lat pracuje duszpastersko na Ziemi Ślężańskiej.

Uroczystej Eucharystii w kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sulistrowicach przewodniczył metropolita wrocławski. W homilii przypomniał, że ks. Ryszard był przez 19 lat wikarym. Nigdy nie chciał być proboszczem. Wspólna praca z młodzieżą dawała mu satysfakcję i duże pole do działania duszpasterskiego.

– Bp Józef Pazdur wnioskował do ówczesnego metropolity wrocławskiego o utworzenie nowej parafii w Sulistrowicach. W 1991 roku dekretem arcybiskupa wrocławskiego powołano czasowy ośrodek duszpasterski z prawem do udzielania sakramentów świętych. Rektorem tego ośrodka został mianowany ks. Ryszard Staszak – opowiadał metropolita wrocławski.

Zobacz galerię uroczystości >>

Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa została zaś erygowana 14 lutego 2002 roku. Włączono do niej kaplicę mszalną w Strzegomianach.

– Od początku swojej pracy ks. Ryszard prowadził szeroką działalności duszpasterską. Odczyty, prelekcje, koncerty, wyjazdy integracyjne, koło biblijne, pielgrzymki. Duży wpływ na kapłaństwo dzisiejszego jubilata wywarł bp Józef Pazdur. Na 25-lecie kapłaństwa ks. Ryszard powiedział: „Nie kupujcie mi żadnego prezentu, potrzebny jest nowy baldachim dla kościoła”. I taka postawa towarzyszy mu cały czas. Nic dla siebie – stwierdził abp Kupny.

Opowiadał także o budowie i powstaniu kaplicy w stylu góralskim w Sulistrowiczkach. Przez lata wierni na czele z proboszczem modlili się o ustanowienie w tym miejscu sanktuarium. W 2017 abp Józef Kupny spełnił to pragnienie, obserwując duży ruch pielgrzymkowy i łaski, jakich doświadczali ludzie.

Kaznodzieja wspomniał także o ważnej odbudowie kościoła na szczycie Ślęży.

– Ten obraz nie byłby pewny, gdyby nie wspomnieć o działalności naukowej jubilata. Obronił doktorat, wydał 4 książki o życiu parafii. Jest autorem rozlicznych artykułów. Jest kanonikiem kapituły świętokrzyskiej i prałatem – wymieniał metropolita wrocławski.

Jak dodał, o księdzu prałacie Ryszardzie Staszaku można powiedzieć, że to człowiek niezwykle zaangażowany w życie swojej społeczności. Otwarty, życzliwy, rozumie ludzi młodych i poświęca im wiele swojego czasu. Stara się ze wszystkich sił, by Ślęża stała się miejscem spotkania z Jezusem, by stała się górą Tabor młodych.

– To jego zaangażowanie jest ważne. Biskup niewiele potrafi zrobić. Wytycza kierunki, ale jest mocny pracą swoich kapłanów. W tę otwartość na potrzeby młodzieży wpisuje się to, że drzwi domu parafialnego i plebani są zawsze otwarte dla tych potrzebujących pociechy duchowej. To jedna z nielicznych plebanii. Tu się po prostu wchodzi. Nie trzeba się dobijać. To jest dom otwarty. Nie dziwi więc to, że jubilata otacza grono współpracowników. Myślę tu szczególnie o ks. Jakubie Bartczaku – mówił abp Józef Kupny.

Kiedy pyta księdza prałata, czy ma jeszcze siły do pracy, ten odpowiada, że tak. W dodatku snuje wiele różnych planów na przyszłość, jak budowa nowego kulturalno-duszpasterskiego centrum na górze Ślęży, doprowadzenie wody, kanalizacji i drogi dla niepełnosprawnych na szczyt góry.

–  50 lat posługi duszpasterskiej tak aktywnego i zaangażowanego kapłana trudno opisać w jednym wystąpieniu. Czytana dzisiaj Ewangelia pozwala nam osobę i działalność jubilata zobaczyć w pełniejszym świetle. Do tej pory mówiłem o tym, co można zapisać w kronikach – kontynuował abp Józef.

Jak nauczał, w opisie Wniebowstąpienia znajdujemy wyjaśnienie posługi ks. prał. Staszaka. Jezus nie odszedł z tego świata, nie zostawił swoich uczniów samych. Został uniesiony do nieba. Zniknął z ich oczu, by być obecny w ich sercach.

To, co tam się działo, dzieje się dzisiaj w Eucharystii. Hostię widzimy, kiedy zaś ją przyjmujemy, znika nam z oczu. I tu rozpoczyna się głębsza więź z Chrystusem Eucharystycznym. Rodzi się pytanie: jeśli Jezus nie jest już widoczny, to jak ludzie mają się dowiedzieć o Jego obecności w świecie?

– On chce stawać się widoczny przez swoich uczniów. Ewangelista ściśle łączy Wniebowstąpienie ze świadectwem. Po apostołach zadanie świadków przechodzi na ich następców – biskupów i kapłanów, ale także wszystkich ochrzczonych i wierzących. Każdy powinien być świadkiem i znakiem Boga żywego. Papież Paweł VI mówił, że świat potrzebuje bardziej świadków niż nauczycieli. Łatwo być nauczycielem, ale trudniej być świadkiem – stwierdził arcybiskup wrocławski.

Opisywał, że cała posługa kapłaństwa jubilata z Sulistrowic nosi rysy wiary, miłości do Chrystusa oraz do bliźniego.

– Za to świadectwo serdecznie ci dziękujemy i życzymy, by Jezus, któremu wiernie służysz, obdarzył cię wszystkimi potrzebnymi łaskami. Niech pełne miłości spojrzenie Jezusa na ciebie umocni cię i doda sił do dalszego dawania świadectwa – zakończył abp Kupny.

Po Mszy wszyscy zebrani przeszli na plac niedaleko kościoła, gdzie odbył się festyn parafialny z występami artystycznymi.

Źródło: wroclaw.gosc.pl

 

Duchowo zawsze byłem w Polsce [Wywiad]

Z obchodzącym 50-lecie kapłaństwa ks. dr. Ryszardem Staszakiem, proboszczem parafii w Sulistrowicach, o dorastaniu do powołania i życiu kapłańskim, rozmawia Marek Perzyński.

Marek Perzyński: Ponoć wymodliła księdza siostra zakonna?

Ks. Ryszard Staszak: – Tak. Dorastałem w Wierzbicach, wiejskiej parafii koło Wrocławia, w której siostry zakonne prowadzą ośrodek opiekuńczy dla dzieci niepełnosprawnych. Byłem grzecznym, dobrze ułożonym chłopcem. Siostra Justyna Suchecka, widząc, że mam predyspozycje na księdza zaczęła modlić się w intencji mojego powołania kapłańskiego. A to rozbudzone zostało dzięki duchowości ks. Józefa Pazdura, przyszłego sufragana wrocławskiego, który przyjeżdżał regularnie do ośrodka w Wierzbicach. Spędzał wolny czas wśród niepełnosprawnych dzieci, często bardzo chorych. Nie musiał tego robić, mógł ten czas poświęcić na inne sprawy. Imponował mi taką postawą. Był kapłanem z powołania, był nieprzeciętnie religijny, ludzki, podchodził z szacunkiem do każdego człowieka. Moje obserwacje potwierdziła moja mama, ks. Pazdur gościł w naszym domu.

MP: Dom to miejsce, z którego wynosi się określony kanon wartości. Jaki był księdza dom?

Ks. RS: To był prawdziwy rodzinny dom. Miałem trzy lata, gdy po wojnie przyjechaliśmy do Wierzbic po z Kresów Wschodnich Polski, z Borszczowa w ówczesnym województwie tarnopolskim. Z tym, że mój ojciec pochodził z Wielkopolski, ze Śremu. W Borszczowie pełnił służbę wojskową, tam rodzice się poznali. Moja mama, Katarzyna, była pedagogiem. Była oczytana, życzliwa, otwarta na ludzi, miała wielu przyjaciół. Była religijna, ale nie można powiedzieć, że była bigotką.

MP: Najwyraźniej charakterologicznie jest ksiądz podobny do matki. Plebania w Sulistrowicach to zarazem dom rekolekcyjny, przy sanktuarium w Sulistrowiczkach działa od początku kawiarenka, z każdego z tych miejsc bije życzliwość, otwartość.

Ks. RS.Ksiądz jest dla wiernych, a nie odwrotnie.

MP: Ale gdy pytam księdza o jego kapłańską drogę, mówi ksiądz nie o sobie, lecz o ks. biskupie Józefie Pazdurze.

Ks. RS: Nasze losy nieustannie się przeplatały. Ks. Pazdur był moim ojcem duchownym w seminarium, a potem proboszczem w mojej pierwszej parafii – w Chojnowie, do której zostałem posłany jako wikariusz. Wśród wikariuszy, a było nas aż pięciu, nie było fraternizacji, obowiązki były ściśle podzielone, a jednak prowadziliśmy życie wspólnotowe. Ksiądz Pazdur do każdego z nas podchodził z kulturą, identycznie podchodził do każdego człowieka. Był dla nas przykładem. Potem wspierał mnie, gdy budowałem dom parafialno-rekolekcyjny w Sulistrowicach. Pierwotnie był to samodzielny ośrodek duszpasterski, nie było plebanii. Wszystko trzeba było zbudować od podstaw, nie tylko z myślą o mieszkańcach, ale i o licznie przybywających w rejon Ślęży turystach.

MP: Dziś wszystko to ładnie wygląda, ale początkowo nie było różowo.

Ks. RS: Jeździłem do pomocy duszpasterskiej do Anglii, by zdobyć pieniądze na budowę. Otrzymałem nawet propozycję, by pozostać na stałe w polskiej misji katolickiej w Londynie, ale duchem zawsze byłem w Polsce. Owszem, materialnie miałbym tam lepiej, lecz pieniądze nigdy mi nie imponowały. Są jedynie pomocne do tego, by pozostawić coś dobrego na ziemi.

MP: Ksiądz zostawi całkiem sporo. Wyremontował ksiądz kościół parafialny w Sulistrowicach, zbudował dom parafialno-rekolekcyjny w Sulistrowicach, kaplice w Strzegomianach i w Sulistrowiczkach, odbudował ksiądz kościół na Ślęży. Próbowano tej odbudowie przeszkodzić, atakowali księdza rodzimowiercy, szkalowano w internecie. Ale były też radości – kaplica w Sulistrowiczkach podniesiona została do rangi sanktuarium.

Ks. RS: Była to historyczna decyzja arcybiskupa Józefa Kupnego, który wsłuchał się w głos ludzi. To ludzie wymodlili to sanktuarium, a ksiądz arcybiskup swą decyzją to zatwierdził. Wspierał mnie, gdy trwała odbudowa kościoła na Ślęży, towarzyszy mi we wszystkich najważniejszych momentach. On też przewodniczył Mszy św. z okazji mojego jubileuszu – 50-lecia kapłaństwa, 29 maja br.

Źródło: wroclaw.niedziela.pl

50 lat kapłaństwa ks. Ryszarda Staszaka [Wideo]

29 maja w Sulistrowicach odbyło się uroczyste świętowanie 50-lecia kapłaństwa ks. Ryszarda Staszaka, proboszcza parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Uroczystej Mszy św. przewodniczył abp Józef Kupny, a po Eucharystii rozpoczął się festyn rodzinny.

O księdzu Ryszardzie dużo można napisać, dlatego też jego życie zostało streszczone w filmie, który prezentujemy, a galerię zdjęć z dzisiejszej Mszy św. dziękczynnej za 50-lecie kapłaństwa ks. Ryszarda można zobaczyć tutaj.

 

 

Napisali o nas

Duch braterstwa – Niedziela
Zostanie po nas ślad – Niedziela
Droga krzyżowa na Ślęży – Gość Niedzielny
Nowy Rok na Ślęży – Gość Niedzielny
Radio Rodzina – 7 sierpnia 2017
Sylwester na Ślęży – 1 stycznia 2018
Gość Niedzielny – 10 stycznia 2016
gazetadolnyslask.pl – 25 stycznia 2015
Tygodnik Niedziela – 21 grudnia 2014
Radio Rodzina – 4 grudnia 2014
Gość Niedzielny – 10 sierpnia 2014
Tygodnik Niedziela – 1 grudnia 2013
Gość Niedzielny – 17 listopada 2013
Gość Niedzielny – 28 lipca 2013
Gazeta Wyborcza – 13 czerwca 2013
Gość Niedzielny – 7 kwietnia 2013
Gazeta Wrocławska – 22 luty 2013
Tygodnik Niedziela – nr 34/2012
Tygodnik Niedziela – 21 sierpnia 2011

Odbudowa kościoła