Refleksja: Miejmy odwagę walczyć ze złem

Zło istnieje. Nie tłumaczy go w pełni ani głupota, ani złość ludzka. Istnieje jakaś osobowa siła zła, która usiłuje oderwać człowieka od Boga. Pragnie budować królestwo szatana, królestwo zła. Historia to nie tylko polityka, walka ziemskich władców, ale za tym kryje się często działanie złego ducha przeciw Królestwu Bożemu. Szatan istnieje, przerasta inteligencją człowieka – jest to upadły anioł, który przeciwstawił się Bogu i został zdegradowany. Zazdrości człowiekowi Bożego dziecieństwa i usiłuje zniszczyć go duchowo, a nawet fizycznie. Zły duch oddziałuje najczęściej zakulisowo, poprzez swoich pomocników na poszczególnych ludzi i wspólnoty międzyludzkie. Wykorzystuje słabość ludzką, dysponuje wielkimi środkami materialnymi i mas-mediami. C.S Lewis napisał: ”Szatan miał kiedyś dużo trudniejszą pracę, bo każdego człowieka musiał kusić osobno”. Dzisiaj szatan ma pracę o wiele łatwiejszą, bo wystarczy, że skusi redaktora naczelnego jakiegoś pisma czy kanału telewizyjnego, że skusi kogoś kto działa w internecie. Z jego pomocą będzie siał rozpustę, draństwo, wszelkiego rodzaju ohydztwo. Oddziałuje w ten sposób na miliony ludzi, świadczą o tym m. in. wpisy internetowe skierowane przeciw religii, kościołowi, Papieżowi, biskupom i kapłanom. Przeciw przykazaniom Bożym. A przecież od tego czy ludzkość zachowa Boże przykazania zależny jej los.

Pan Jezus zwalczał nie tylko zło, lecz przede wszystkim złego ducha. W Ewangeliach mamy 160 miejsc mówiących o jego istnieniu i działaniu. Pan Jezus wyjaśniania: „Od początku był on zabójcą w prawdzie i nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo – od siebie mówi – bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa” [J 8,44]. Zatem znakiem rozpoznawczym szatana jest kłamstwo, nienawiść i przemoc. Szatan podlega jednak władzy Boga. Bóg dopuszcza jego działanie dając człowiekowi szansę większej zasługi. W ten sposób zły duch pośrednio przyczynia się do większej chwały Boga. Zdarzają się i opętania poszczególnych ludzi przez szatana. Wystarczy wówczas aby taki człowiek zerwał ze złym otoczeniem i zbliżył się do Jezusa poprzez sakrament pokuty. Czasem konieczne są również egzorcyzmy – specjalne modlitwy. Prywatnie można się przed tym bronić odmawiając modlitwę do Św. Michała Archanioła (jego figura znajduje się w kościele na Ślęży). Szatan jest wrogiem cichym, oszałamia wrzaskiem, szerzy chaos, niepokój i agresję w sercach człowieka, w rodzinach, w kraju i w świecie. Ogranicza wolność człowieka używkami takimi jak alkohol, narkotyki czy hazard. Pozbawia go radości i prowadzi do rozpaczy. Dlatego Św. Piotr ostrzega: „Bądźcie trzeźwi, czuwajcie, przeciwnik wasz – diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawiajcie się jemu”. Pan Jezus nas pociesza: „Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę, jam zwyciężył świat” [J 16,33].

„Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył. Pokornie o to prosimy, a Ty – Wodzu niebieskich zastępów, mocą Bożą strąć do piekła szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich krążą po tym świecie. Amen”.

Refleksja: „Podnieś rękę, Boże Dziecię! Błogosław Ojczyznę miłą!”. Zapraszamy na Pasterkę

Zdjęcie: Pasterka na Ślęzy 2021

Zdjęcie: Pasterka na Ślęzy 2021

 

Pan Jezus urodził się w stajni, w ubóstwie i chłodzie – jak śpiewamy w jednej z kolęd – gdyż nie było miejsca dla Niego w Betlejem w żadnej gospodzie. Otoczony miłością matki i troskliwą opieką Św. Józefa czuł się jednak bezpiecznie i dobrze. Nie był osamotniony, bo otoczyły Go chóry śpiewających Aniołów. Na ich głos przybyli do stajenki pasterze. Kierowali się instynktem serca i tą drogą dotarli do Zbawiciela. Do Betlejem spieszyli także ludzie nauki, wykształceni mędrcy ze wschodu, kierując się znakiem gwiazdy. Szukali Bożego Dziecięcia drogą rozumowania, intelektu i refleksji. Odnaleźli Jezusa po wielu trudach i oddali Mu pokłon jako Bogu. Do Betlejem zmierzali także Herodowi siepacze. Nie znaleźli jednak dziecięcia, bo Bóg Ojciec czuwał nad Nimi i uchronił przez zabójstwem. Kiedy Chrystus przyszedł na świat, rządy sprawował wszechwładny Rzym – największe starożytne imperium. Był cesarstwem, w którym niewyobrażalne bogactwo mieszało się z niewyobrażalną nędzą. Państwem, w którym kobieta i niewolnik nic nie znaczyli. W którym rządzili niepiśmienni cesarze, a jednocześnie zabijano wykształconych niewolników greckich, by ich ciałami karmić karpie w stawach.

Pewnej nocy wszedł ktoś nowy odziany w jasność. Wszedł pasterz z owieczką na ramionach. Wszedł ten, którego imię wspomina się z wdzięcznością we wszystkich kołysankach matek i galeriach obrazów na świecie. Wszedł Jezus Chrystus, Syn Boży. Zwrócił się do narodów z pytaniem: „Czy chcecie żyć inaczej? Czy chcecie żyć tak jak nikt do tej pory nie żył? Czy chcecie żyć w miłości? Czy chcecie się pozbyć zemsty, nienawiści, zdrady i oszustwa? Czy chcecie?”. Narody poszły za Chrystusem porwane Jego wizją. Poszły na tysiąclecia. Tam, gdzie zawitało chrześcijaństwo świat się zmienił. Zmieniła się cywilizacja i nauka. Zmieniły się obyczaje i kultura. Przyjście Jezusa Chrystusa na świat jest faktem historycznym, który nie ulega żadnej wątpliwości. Jest rzeczą oczywistą dla człowieka myślącego, że Chrystus rzeczywiście był Bogiem, że rzeczywiście był Mesjaszem, że był Zbawicielem. Żaden człowiek nie mógł dokonać rzeczy, jakich On dokonał. Człowiek, choćby najwspanialszy, dysponującymi ogromnymi wpływami i siłami nie byłby w stanie uczynić jednej setnej tego, co uczynił Jezus.

Cywilizacja chrześcijańska w naszych czasach jest niestety zagrożona u swoich podstaw. Do świadomości wielu narodów wkrada się nowa ideologia odrzucająca Dekalog oraz Ewangelię. To ideologia wygodnego życia i przyjemności, ideologia hedonistyczna. Ideologia ta jest rozsiewana przez potężne mas-media komercyjne, które często nie służą ani dobru, ani prawdzie. Siły te służą pieniądzom oraz tym, którzy chcą opanować świadomość narodów. Poprzez próbę rozbicia więzi rodzinnych, służą także władzy nad jednostką.

Chrystus był prześladowany już od samych narodzin w gospodzie w Betlejem. Oberżysta powiedział do Matki Najświętszej, chcącej tam się zatrzymać – „nie ma miejsca!”. Natomiast Herod wysłał siepaczy, aby Jezusa zamordowali. Ta scena w naszych czasach niestety często się powtarza. Dziś wielu ludzi w krajach zachodnich mówi do Chrystusa – „nie ma miejsca dla ciebie”, „nie ma miejsca dla ciebie w życiu politycznym, społecznym, w naszej kulturze i nauce”, „dla ciebie miejsce jest co najwyżej w zakrystii”, „nie wtrącaj się do naszego życia”, „nie wtrącaj się do naszych intymnych spraw, do naszych małżeństw, do naszych rodzin”, „jesteś nam nie potrzebny” – wołają tysiące głosów we współczesnym świecie. W naszych czasach również są Herodowie, którzy chcą mordować po raz tysięczny Chrystusa w duszach ludzkich i w świadomości narodów. Chrystusa, który zmieniał świat swoją miłością. Te groźby, które są tak charakterystyczne dla współczesnej cywilizacji – odchodzącej od chrześcijaństwa – są kierowane także do nas, do naszego narodu. Płyną przez mas-media komercyjne. Przez ludzi, którzy realizują zadania zniszczenia religii, zwalczania i odsuwania jej na dalszy plan.

W czasach komunistycznych ludzie wierzący byli spychani na margines życia, nie mogli zajmować ważnych stanowisk politycznych i społecznych. Musieli ukrywać swoją wiarę, musieli ukrywać fakt ochrzczenia swoich dzieci, czy posyłania ich do pierwszej komunii świętej. Często wyjeżdżali wiele kilometrów, aby ochrzcić dziecko bojąc się, że stracą stanowisko czy posadę. Dziś również w wielu środowiskach ludzie wstydzą się przyznać do tego, że są chrześcijanami. Jest to wielkie nieporozumienie, ponieważ wiara w Boga absolutnie nie upokarza człowieka. Wiara nie czyni nas mniej postępowymi – jak nam wmawiano przez dziesięciolecia, gdy głoszono, że wiara w Boga to opium dla ludzi. Wiara w Chrystusa jest potężną siłą w życiu każdego chrześcijanina i każdego narodu. Dzięki wierze Chrystusowej nasz naród przetrwał ponad 1000 lat swojej trudnej historii. Zachował wszystkie wartości narodowej kultury i naszej cywilizacji. Każdy chrześcijanin powinien czuć się dumy z tego, że jest człowiekiem wierzącym. Pamiętajmy, że nauka i rozum wcale nie wykluczają wiary w Boga, jest wprost przeciwnie – wielki rozum i wielka nauka potwierdzają istnienie i wiarę w Boga. Módlmy się za ludzi, którzy wciąż Go szukają, by zrozumieli sens naszej wspólnej wiary.

„Podnieś rękę, Boże Dziecię! Błogosław Ojczyznę miłą! W dobrych radach, w dobrym bycie. Wspieraj jej siłę swą siłą. Dom nasz i majętność całą, I wszystkie wioski z miastami! A Słowo ciałem się stało, I mieszkało między nami”.

W noc wigilijną 24 grudnia 2022 r. o godz. 24.00 jak co roku zapraszamy do udziału w Pasterce w kościele na szczycie Ślęży. Odbędzie się koncert kolęd przy udziale znakomitych solistów, a także dzielenie się opłatkiem wigilijnym i składanie życzeń. Dla tych, którzy nie mogą udać się na szczyt Ślęży zapraszamy na Pasterkę do Sulistrowiczek (przy płonącym ognisku pasterskim) o godz. 22.00.

Refleksja: O przygotowaniach do świąt Bożego Narodzenia i Wieczorze Wigilijnym w rodzinie katolickiej

Boże Narodzenie i jego atmosfera zależy od jego przygotowania. Święto Bożego Narodzenia rozpoczyna się w rodzinach katolickich wieczerzą wigilijną. Wszyscy pamiętamy z lat dzieciństwa i młodości te radosne chwile spędzone w wigilijny wieczór w domu rodzinnym. Staramy się tak urządzić wigilię w swoim domu, jak kiedyś robiła to nasza mama. Wieczór wigilijny przeżywają nie tylko wierzący, ale i niewierzący. Chociaż ci drudzy robią to na swój sposób. Wigilię urządzają marynarze w dalekim porcie lub na pełnym morzu, żołnierze – tam gdzie przyszło pełnić im służbę, rodacy na obczyźnie.

Wszyscy w ten święty wieczór łączą się duchowo z najbliższymi, którzy pozostają gdzieś daleko w rodzinnym kraju, w rodzinnym domu. Nie zapominajmy, że jesteśmy katolikami i ludźmi wierzącymi, i że nasza wieczerza wigilijna nie może być zwykłą kolacją, ale powinna być Agapą, czyli świętą ucztą braterskiej miłości. Agapa to uczta wieczorna, urządzana przez chrześcijan w pierwszych wiekach dla podkreślenia przeżycia chrześcijańskiej miłości. Była ona także połączona z modlitwami i pieśniami religijnymi, a zatem była to uczta braterskiej miłości oraz uczta mająca na celu uwielbienie Boga i dziękczynienie mu za miłość, jaką nas nieustannie obdarza.

Jak ma więc wglądać wieczór wigilijny w rodzinie katolickiej?

Wieczorem, o ustalonej godzinie cała rodzina gromadzi się przy stole wigilijnym. Godne zalecenia są zwyczaje rodzin chrześcijańskich, które zapraszają do siebie osoby samotne, aby i one przeżyły te radosne chwile braterskiej miłości. Zapalamy lampki na choince oraz świece. Choinka wraz z wszystkimi ozdobami symbolizuje obfitość darów, jakie przyniósł nam Zbawiciel na Ziemię przez swoje narodzenie. Zapalona świeca z kolei oznacza Chrystusa – Światłość, która zabłysła wśród narodów pogańskich. Nie może też zabraknąć na stole choćby ozdoby siana, które uświadamia nam ze nasz Zbawiciel narodził się w stajni, w ubóstwie.

Wszyscy stojąc dookoła stołu rozpoczynają kolację wigilijną wspólną modlitwą. Modlitwę prowadzi ojciec lub matka na wzór modlitwy w trakcie Mszy Świętej. Poszczególne intencje podają kolejno wszyscy obecni, a w razie potrzeby uzupełnia je osoba prowadząca. Przykładowo – najpierw dziękujemy Bogu za otrzymane laski, które otrzymaliśmy w ciągu kończącego się roku. Następnie modlimy się w intencjach całej rodziny, za nieobecnych, za chorych, za Kościół, za Ojca Świętego Franciszka, za biskupów i kapłanów – szczególnie za naszych biskupów diecezjalnych, Metropolitę Wrocławskiego, za kapłanów posługujących w naszej parafii. O pokój i zgodę między narodami, o miłość i zgodę w rodzinie. Można podać jeszcze inne intencje, aktualne dla całej rodziny. W końcu modlimy się za zmarłych, szczególnie za zmarzłych w ostatnim roku w naszej rodzinie. Na zakończenie odmawiamy wspólnie modlitwy „Ojcze nasz” i „Pod twoją obronę”.

Po modlitwie ktoś z domowników czyta fragment Pisma Świętego o naradzeniu Pana Jezusa z Ewangelii Św. Łukasza [2,1-20]. Następnie ojciec lub matka składa wszystkim domownikom ogólne życzenia świąteczne, po czym wszyły łamią się opłatkiem życząc sobie wszystkiego najlepszego. Po życzeniach śpiewamy jedną zwrotkę „Dzisiaj w Betlejem” lub „Wśród nocnej ciszy”. Teraz wszyscy siadają przy stole i spożywają przygotowane potrawy wigilijne, przeplatając poszczególne dania śpiewaniem kolęd oraz rozdawaniem prezentów. Tak wygląda wigilijna Agapa, święta uczta Rodziny Bożej. Po wieczorze wigilijnym należy odpocząć, inni udają się do swoich zajęć, jednak wszyscy pamiętają o Pasterce. O tym, że wieczerza wigilijna jest świętą ucztą miłości i spożywa się ją bez alkoholu pewnie nie trzeba przypominać. Pan Jezus mówi: „Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam ja jestem pośród nich” [Mt 18,20]. Natomiast spotkanie przy alkoholu nie jest zgromadzeniem w Jego imię.

Droga siostro, drogi bracie. Jeżeli się gniewasz z kimkolwiek – pojednaj się. Przeproś. Przebacz. Podaj rękę. W przeciwnym razie nie bierz do ręki opłatka – znaku obecności Chrystusa i Jego miłości, i nie siadaj do wieczerzy, bo to jest Agapa – czyli święta uczta braterskiej miłości.

Ksiądz Jan Twardowski – poeta, powiedział tak: „My nie przeżywamy, ale przeżuwamy święta. Powinniśmy nie przeżuwać, ale przeżyć Święta Bożego Narodzenia. Bo wzorem dla nas jest Najświętsza Maryja Panna. Jeśli chcesz przeżyć Święta Bożego Narodzenia, to trzeba się uniżyć, czyli odbyć spowiedź świętą.

Bardzo was proszę, proszę moich parafian oraz gości – pomyślcie co zrobicie, aby wieczerza wigilijna w waszym domu była świętą Agapą, a więc ucztą braterskiej miłości. Zróbcie postanowienie i wprowadźcie je w życie.

Z Chrystusowym pozdrowieniem

List duszpasterski do Parafian i plan kolędy 2023

List duszpasterski Proboszcza do Parafian i nowo osiedlonych mieszkańców naszej parafii oraz plan kolędy 2023 r.

Chciałbym bardzo serdecznie przywitać nowych mieszkańców, którzy osiedlili się na terenie naszej Parafii, jako nowych członków naszej Wspólnoty Parafialnej. Jednocześnie chcę podziękować moim wieloletnim parafianom za żywy udział w życiu naszej Parafii oraz Kościoła, który wspólnie budujemy od 1988 r., czyli od momentu ustanowienia Samodzielnego Ośrodka Duszpasterskiego. Dziękuję za wsparcie duchowe, słowne, materialne, za szacunek, dobro oraz życzliwość, którą okazujecie mi na co dzień.

Kościół w duchu troski o budowanie wspólnoty wiernych w kanonie 529 Kodeksu Prawa Kanonicznego nakłada na proboszczów parafii i wszystkich kapłanów pracujących w duszpasterstwie, obowiązek odwiedzenia parafian. „Pragnąc dobrze wypełnić funkcję pasterza, proboszcz powinien starać się poznać wiernych powierzonych jego pieczy” – czytamy we wspomnianym kanonie – „Winien zatem nawiedzać rodziny uczestnicząc w troskach wiernych, zwłaszcza w niepokojach i smutku oraz umacniać ich w Panu, jak również – jeśli w czymś niedomagają – roztropnie ich wspierając. Gorącą miłością wspierać chorych, zwłaszcza bliskich śmierci, wzmacniając ich sakramentami i polecając ich dusze Bogu. Duszpasterz szczególną troską otacza biednych, cierpiących, samotnych, wygnańców oraz przeżywających szczególne trudności. Stara się wreszcie o to, by małżonkowie i rodzice otrzymali pomoc do wypełniania własnych obowiązków oraz popiera wzrost życia chrześcijańskiego w rodzinach”.

Przyjęcie kapłana z wizytą duszpasterską – czyli kolędą – jest aktem publicznego wyznania wiary, a zarazem znakiem jedności i żywej więzi Kościoła domowego z Kościołem parafialnym. Każdy biskup składa Papieżowi oficjalną wizytę raz na 5 lat (ad limina apostolorum) wraz ze sprawozdaniem z życia diecezji. Ponadto biskup wizytuje parafię w swojej diecezji raz na 5 lat (Parafia w Sulistrowicach będzie wizytowana w roku 2023 przez JE Bpa pomocniczego Macieja Małygę), a proboszcz parafii składa wizytę raz w roku w każdej rodzinie chrześcijańskiej, stanowiącej Kościół domowy. Czyni to w okresie Bożego Narodzenia.

W naszej parafii z początkiem nowego roku rozpoczną się tradycyjne odwiedziny duszpasterskie – tzw. „kolęda”. Jako Wasz Duszpasterz udam się do Waszych domów, aby razem z Wami we wspólnocie rodzin w imię Chrystusa zanieść Boże Błogosławieństwo. Zechciejmy przeżyć te odwiedziny jako akt religijny. Okażmy sobie szacunek. Niech Wasz dom będzie przygotowany do tych odwiedzin: nakryty białym obrusem stół, na nim połóżmy wodę święconą, krzyż, Pismo Święte oraz zeszyty do religii – jeśli w domu są dzieci lub młodzież w wieku szkolnym. Uczyńmy wszystko, aby atmosfera naszego spotkania była podniosła, a zarazem miła i serdeczna. W czasie odwiedzin odpowiem na wszystkie pytania czy wątpliwości, nie jestem ograniczony czasem i chcę go dobrze spędzić razem z Wami.

Zwracam się również do Was z zapytaniem, czy jesteście zainteresowani czynnym uczestnictwem w życiu Parafii, jak również korzystaniem z Sakramentów Świętych (Eucharystia, Komunia, Bierzmowanie, Chrzest, Ślub)? Czy wraz ze swoimi rodzinami będziecie uczęszczać na Msze Święte w kościołach parafialnych i korzystać z mojej posługi duszpasterskiej? Jednocześnie informuję, że – tak jak w każdej parafii – w naszej również prowadzone są kartoteki oraz księgi parafialne, w których odnotowywane są dane osobowe parafian oraz informacje o chrztach, komuniach, bierzmowaniach, ślubach czy pogrzebach udzielanych w Parafii. Jeżeli życzą sobie Państwo, aby księgi parafialne zostały uzupełnione Państwa danymi oraz Waszej rodziny, informuję, że dane te będą zbierane podczas kolędy. Proszę również moich Parafian o przygotowanie danych osobowych do aktualizacji.

Na drugiej stronie znajdą Państwo informację o odwiedzinach w waszych domach oraz plan kolędy.

Z wyrazami należnego szacunku i wdzięczności

Z kapłańskim pozdrowieniem Ks. prałat dr Ryszard Staszak – Wasz proboszcz
Ks. mgr Jakub Bartczak – Wasz wikariusz


PLAN KOLĘDY 2023

2.01.2023 (poniedziałek) – STRZEGOMIANY – ul. Wrocławska – od godz. 10.00

3.01.2023 (wtorek) – STRZEGOMIANY – pozostałe ulice – od godz. 10.00

4.01.2023 (środa) – STRZEGOMIANY – domki letniskowe i nowi mieszkańcy, okolice Przezdrowic – od godz. 10.00

 

5.01.2023 (czwartek) – BĘDKOWICE – ul. Wolności, Strażacka, Sosnowa, Wierzbowa – od godz. 10.00

7.01.2023 (sobota) – BĘDKOWICE – ul. Świerczewskiego, Leśna, Wrzosowa, Kwiatowa, Kurhanowa, Polna – od godz. 10.00

 

9.01.2023 (poniedziałek) – SULISTROWICE – ul. Chrobrego, Jagiellońska, Kościelna, Zacisze, Przemiła, Kwiatowa, Piękna, Liskowa, Spokojna – od godz. 10.00

10.01.2023 (wtorek) – SULISTROWICE – ul. Nowa, Poprzeczna, Letnia, Wąska, Dzikiej Róży, Dębowa, Krótka, Stroma, Irysowa, Daliowa, Jaworowa – od godz. 10.00

11.01.2023 (środa) – SULISTROWICE – pozostałe ulice, domki letniskowe i nowi mieszkańcy

– od godz. 10.00

 

12.01.2023 (czwartek) – SULISTROWICZKI – ul. Świdnicka – numery parzyste oraz ul. Kwiatu Paproci, Przełęcz Tąpadła, Słoneczna, Kwiatowa, Księżycowa, Brzozowa, Letnia, Boczna, Okólna, Tęczowa, Rowerowa, Górska, Wyścigowa, Promienna, Wrzosowa, Świerkowa, Sosnowa, Modrzewiowa, Jodłowa, Stroma, Leśna, Wiśniowa, Krótka, – od godz. 10.00

13.01.2023 (piątek) – SULISTROWICZKI – ul. Świdnicka – numery nieparzyste oraz ul. Parkowa, Prosta, Pod Lasem, Gajowa, Pod Dębami, Spacerowa, Michałowskiego, Wybojowa, Różana, Słupicka, Zielone Wzgórze, Zdrojowa, Sulistrowicka, Leśne Zacisze, Miodowa, Nektarowa od godz. 10.00

14.01.2023 (sobota) – dodatkowa kolęda – dla tych, którzy nie mogli przyjąć kapłana w w/w terminie – prosimy o kontakt w zakrystii po każdej Mszy Św. lub telefonicznie pod nr tel. 71 723 40 84

Msze święte w Parafii Sulistrowice

Niedziele i święta

Sulistrowice, Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, ul. Jagiellońska 1A – godz10.30

Strzegomiany, Kościół pw. NMP Królowej Polski, ul. Ślężna – godz9.00

Sulistrowiczki, Kaplica Matki Bożej Dobrej Rady , ul. Słoneczna 2 – godz12.00 i 19.00

Ślęża, Kościół pw. Nawiedzenia NMP – szczyt góry – godz14.00

w dni powszednie

Sulistrowice, Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, ul. Jagiellońska 1A

    • godz.18.00 – w sezonie letnim, godz. 17.00 – w sezonie zimowym

w soboty

Sulistrowiczki, Kaplica Matki Bożej Dobrej Rady, ul. Słoneczna 2– godz. 19.00

    • w pierwszą sobotę miesiąca – Msza Św. o uzdrowienie chorych

    • w ostatnią sobotę miesiąca – Msza Św. w intencji anonimowych alkoholików

    • każdego 13-go miesiąca od maja do 13 października – Nabożeństwo Fatimskie

 

Nabożeństwa okolicznościowe: Droga Krzyżowa, Nabożeństwo Majowe i Czerwcowe, Różaniec odbywają się o godz. 17.00 przed Mszą Św. w kościele parafialnym w Sulistrowicach.

Kancelaria parafialna jest czynna codziennie od 18.30 do 19.30 lub po uzgodnieniu telefonicznym.

Spowiedź Św. – pół godziny przed Mszą Św. lub w razie potrzeby.

Odwiedziny chorych – o każdej porze

Refleksja: Rodzina to instytucja stworzona przez Boga

W naszych czasach potrzebni są święci zwyczajni: inteligenci, chłopi, robotnicy, lekarze czy dziennikarze, którzy będą sumiennie, zgodnie z Bożym prawem spełniać swoje obowiązki. Potrzebni są właśnie tacy świeccy, we wszystkich zawodach i stanach – święci ojcowie, święte matki i święte dzieci. Nie chodzi o rzeczy nadzwyczajne, nie chodzi o to, żeby byli herosami, ale żeby jak najbardziej spełniali swoją rolę oraz obowiązki ojca czy matki. Prawdziwy ojciec to tarcza dla rodziny, to obrońca, żywiciel a nie pijany łotr, który dręczy swoją rodzinę nawet przez dziesiątki lat. Święta matka to kapłanka ogniska domowego, która tworzy w domu odpowiednią, pełną miłości atmosferę. To kapłanka, która stworzyła taki dom, że chętnie się do niego wraca. Która szerzy miłość, ciepło i dobro. Taka ma być święta matka. Potrzebna jest także święta młodzież – święte dziewczyny i świeci chłopcy – którzy będą rozumieli co to znaczy przygotować się do dorosłego, trudnego, pełnego niebezpieczeństw, odpowiedzialnego życia. O tym wszystkim mówią teksty Pisma Świętego. Rodzina to cudowna, naturalna instytucja stworzona przez Boga. Wszystkie inne są dziełem ludzkim. Tylko rodzina jest instytucją społeczną, daną przez Boga i zgodną z prawem naturalnym. Ta instytucja jest najważniejsza.

Największym złem, jakie dzieje się w naszych czasach jest to, że współczesna rodzina się chwieje. Dziś ludzie zakładający rodzinę bardzo często nie są do tego przygotowani. Myślą tylko o uczuciach i emocjach. Mówią, że się kochają, ale ta miłość jest egoistyczna. Chcą czyjejś obecności dla siebie, bo w danym momencie jest potrzebna. Coraz częściej po kilku miesiącach lub latach to się kończy i szuka się zmiany – szuka się innego przedmiotu miłości. Natomiast miłość to nie jest pożądanie. W prawdziwej miłości zawiera się troska o drugiego człowieka. Ślub to nie jest zwieńczenie związku, jest to dopiero jego początek. Dopiero wtedy zaczyna się prawdziwe życie – czasami pełne trudów, wymagające wielkiej tolerancji w stosunku do siebie nawzajem oraz wielkiego zaufania. Każdy wychował się w innej rodzinie, dlatego różnimy się w postrzeganiu zjawisk i świata. I tacy ludzie, którzy się zejdą razem, czasem nie mogą się porozumieć. Trzeba wielu lat, żeby wszystko się ułożyło. Trzeba dużo miłości, dobroci i wybaczenia, ale także tolerancji i modlitwy. Bez modlitwy, bez Bożej pomocy to się nie uda. Dlatego ważne jest życie sakramentalne. Dlatego ważna jest spowiedź, ważne jest przepraszanie współmałżonka, ważna jest Komunia Święta oraz uczestnictwo we Mszy Świętej.

Napisali o nas

Duch braterstwa – Niedziela
Zostanie po nas ślad – Niedziela
Droga krzyżowa na Ślęży – Gość Niedzielny
Nowy Rok na Ślęży – Gość Niedzielny
Radio Rodzina – 7 sierpnia 2017
Sylwester na Ślęży – 1 stycznia 2018
Gość Niedzielny – 10 stycznia 2016
gazetadolnyslask.pl – 25 stycznia 2015
Tygodnik Niedziela – 21 grudnia 2014
Radio Rodzina – 4 grudnia 2014
Gość Niedzielny – 10 sierpnia 2014
Tygodnik Niedziela – 1 grudnia 2013
Gość Niedzielny – 17 listopada 2013
Gość Niedzielny – 28 lipca 2013
Gazeta Wyborcza – 13 czerwca 2013
Gość Niedzielny – 7 kwietnia 2013
Gazeta Wrocławska – 22 luty 2013
Tygodnik Niedziela – nr 34/2012
Tygodnik Niedziela – 21 sierpnia 2011

Odbudowa kościoła